CHL Tales: ๑๔ (Untitled: #14)

14th September 2020

You might also like

Dr Janit Feangfu reads ๑๔ (Untitled: #14), a poem by Phu Kradat, in Thai.

๑๔

Thai

บ่มีใครไม่อยากกลับบ้าน
บ่ว่าสงกรานต์หรือปีใหม่
หรือทุกวัน หยุด ไม่หยุดบ่เป็นไร
ถ้วนหน้าล้วนหวังใจ ได้กลับคืน
บุบั่นงานบุก ขลุกเสมอมั่น
อยู่ห่างไกลกันต่างถิ่น ยังกลิ่นอื่น
เช้าจรดเย็นย่ำมืด ดิ่งดึกดื่น
พยุงให้สองตีนยืน ฝืนต้านแรงโบย
เสียงพิณแคนแล่นวนในเม็ดเลือด
ลำกลอนบ่เคยเหือด บ่แหบโหย
วัยกำยำหนุ่มแน่น บ่รู้ร่วงโรย
กลิ่นดอกมันปาหอมโชยโดยแจ่มชัด

บ่มีใครอยาก จากไกลหรอก..ถิ่นเกิด
บ้านหลังเก่าให้กำเนิดฝังรหัส
ผืนดินหอมต้นไม้เขียวยังร้อยรัด
เรือกนาป่าภูยังสะบัด ตรึงขาไว้
ก็เท่าที่เห็นเท่าที่เป็นก็ประจักษ์
โลกหมุนวนรนเคลื่อนอยู่ขวักไขว่
ลูกหลานเหลนโหลนก็มากมีล้วนเป็นไป
ทว่าผืนนาไร่เป็ดไก่ยังเท่าเดิม
บ่มีอะไรผันไปตามกาลการเปลี่ยนพ้น
พัลวัลพัลวนอึงอลกันหนุนเสริม
ตีนบดเหยียบกดแช่แข็ง บ่ให้เหิมเกริม
ทุกครั้งที่เริ่มจึงจบสิ้น ลงแดดาย
ก็มีแต่คาถามหามงคล
จ่มแล้วพ่น พ่นแล้วมัดยัดจมหาย
ดี ดี ดี มีแต่ดีจนล้นปรี่ประดาตาย
บาปหนักมากหลายหากเงยหน้า มาเสมอกัน

บ่มีใครไม่อยากจะอยู่บ้าน
บ่ว่าเดี๋ยวนี้หรือเนิ่นนานที่ผ่านผัน
ดึกดิ่งนิ่งนึกอึกทึกอย่างเงียบงัน
วันต่อวันนั้นยังแจ่มชัดยังชัดเจน
และบ่มีใครอยากให้รถติด
หรือสร้างมลพิษให้ใครอื่นต้องขื่นเข็ญ
บ่เคยปรารถนามากลืนกล้ำจนน้ำตากระเด็น
ปุดเหงื่ออาบปูดโปนเอ็นยังบ้านใคร!

(กระซิบกระซาบ
โปรดทราบพึงเข้าใจ
กรุณาตื่นจากหลับใหล
ที่ละไว้จงไขอธิบายความ-บ้าง)

-

Untitled: #14

English

There’s none don’t want to go back home
Songkran okay New Year whenever day
day off day on just go on anyway
return the hope the plan of one and all
tangled in a diligence of drudgery
abiding foreign odors in a distant land
dawn to dusk and plunging into night to stand
that is, afford two feet to stand against the beating.
Lao lute melodies still sing in coursing blood
streams of poetry in flood just won’t run dry
tough robust youth flies crisp undimmed
Isaan honeysuckle scents float clear upon the wind.

There’s none truly want to leave afar O land of birth!
At birth the old home lodged in us its code:
still bound to fragrant earth, its greenery,
rice fields fling legs to grip the mountain wood
as far as can be seen you see it clean.
Restless whirls the world in dizzy busy turns
churns out kids grandkids great-grands great-greats and on
tho paddy chicken field and duck remain
none turned by time escape its change
but tangle up in loud melée
step hard and press feet freeze pluck fades
beginnings end then stands the heart alone
till all that’s left is chant for luck
complain then spit spit then wrap it up and toss it in
good good good there’s only good till overflow and sink
many sins extreme, look up and see . . . equal opportunity.

There’s none don’t want to be back home
no matter now or through long twists and turns
as screaming midnight thoughts plunge down to still
day on day off it shines and calls so clear
and none themselves desire to clog the roads
nor spilled pollutants cause another’s bitter misery
nor ever have aspired to hold back flooding tears
swollen sinews drenched in oozing sweat, to reach . . . whose home?

(in a whisper . . .
Please you of all should understand
be so good and wake from sleep
perhaps pluck out, make clear some things encrypted here)

-

Storytelling is just one way by which we at CHL connect with the cultures, histories and languages in the world around us. If you wish to support this research, you can now donate to the School of Culture, History & Language fund.

Updated:  7 July 2017/Responsible Officer:  Director, Culture, History & Language/Page Contact:  CHL webmaster